"آي تي" ياور تروريست‌هاي بمبئي

 هوش مصنوعي چيست؟
هوش مصنوعي تکنيکي براي خلق کردن ماشين هايي است که قادر به فکر کردن بدون نياز به انسان ها مي باشند.هوش مصنوعي بطور خلاصه ترکيبي از علوم کامپيوتر ، فيزيولوژي و فلسفه است. اين شاخه از علوم بسيار گسترده و متنوع است و از موضوعات و رشته هاي مختلف علوم و فن آوري ، مانند مکانيزم هاي ساده در ماشين ها شروع شده ، و به سيستم هاي خبره ختم مي شود. هدف هوش مصنوعي بطور کلي ساخت ماشيني است که بتواند "فکر" کند. اما براي دسته بندي و تعريف ماشين هاي متفکر ، مي بايست به تعريف "هوش" پرداخت. همچنين به تعاريفي براي "آگاهي" و "درک " نيز نيازمنديم و در نهايت به معياري براي سنجش هوش يک ماشين نيازمنديم. به مدد تحقيقات وسيع دانشمندان علوم مرتبط، هوش مصنوعي از بدو پيدايش تا کنون راه بسياري پيموده است. در اين راستا، تحقيقاتي که بر روي توانايي آموختن زبان ها انجام گرفت و همچنين درک عميق از احساسات ، دانشمندان را در پيشبرد اين علم ، ياري کرده است. يکي از اهداف متخصصين ، توليد ماشين هايي است که داراي احساسات بوده و حداقل نسبت به وجود خود و احساسات خود واقف باشند. اين ماشين بايد توانايي تعميم تجربيات قديمي خود در شرايط مشابه جديد را داشته و به اين ترتيب اقدام به گسترش دامنه دانش و تجربياتش کند.
براي مثال به رباتي هوشمند بيانديشيد که بتواند اعضاي بدن خود را به حرکت درآورد، او نسبت به اين حرکت خود آگاه بوده و با سعي و خطا ، دامنه حرکت خود را گسترش مي دهد، و با هر حرکت موفقيت آميز يا اشتباه ، دامنه تجربيات خود را وسعت بخشيده و سر انجام راه رفته و يا حتي مي دود و يا به روشي براي جابجا شدن ، دست مي يابد ، که سازندگانش ، براي او ، متصور نبوده اند. دانشمندان ، عموما براي توليد چنين ماشين هايي ، از تنها مدلي که در طبيعت وجود دارد ، يعني توانايي يادگيري در موجودات زنده بخصوص انسان ، بهره مي برند. آنها بدنبال ساخت ماشيني مقلد هستند ، که بتواند با شبيه سازي رفتارهاي ميليون ها سلول مغز انسان ، همچون يک موجود متفکر به انديشيدن بپردازد.

مباحث هوش مصنوعي قبل از بوجود آمدن علوم الکترونيک، توسط فلاسفه و رياضي داناني نظير بول که اقدام به ارائه قوانين و تئوري هايي در باب منطق نمودند، مطرح شده بود. در سال  ۱۹۴۳، با اختراع کامپيوترهاي الکترونيکي ، هوش مصنوعي ، دانشمندان را به چالشي بزرگ فراخواند. بنظر مي رسيد تکنولوژي در نهايت قادر به شبيه سازي رفتارهاي هوشمندانه خواهد بود.

با وجود مخالفت گروهي از متفکرين با هوش مصنوعي که با ديده ترديد به کارآمدي آن مي نگريستند تنها پس از چهار دهه ، شاهد تولد ماشين هاي شطرنج باز و ديگر سيستم هاي هوشمند در صنايع گوناگون هستيم. هوش مصنوعي که همواره هدف نهايي علوم کامپيوتر بوده است اکنون در خدمت توسعه علوم کامپيوتر نيز مي باشد. زبان هاي برنامه نويسي پيشرفته ، که توسعه ابزارهاي هوشمند را ممکن مي سازند، پايگاه هاي داده اي پيشرفته ، موتورهاي جستجو ، و بسياري نرم افزار ها و ماشين ها از نتايج تحقيقات هوش مصنوعي بهره مي برند.
رؤياي طراحان اوليه كامپيوتر از بابيج تا تورينگ ، ساختن ماشيني بود كه قادر به حل تمامي  مسائل باشد، البته ماشيني كه در نهايت ساخته شد ( كامپيوتر ) به جز دسته اي خاص از مسائل قادر به حل تمامي مسائل بود. اما نكته در اينجاست كه اين «تمامي مسائل» چيست؟ طبيعتاً چون طراحان اوليه كامپيوتر ، منطق‌دانان و رياضيدانان بودند ، منظورشان تمامي مسائل منطقي يا محاسباتي بود. بدين ترتيب عجيب نيست ، هنگامي كه فون‌نيومان سازنده اولين كامپيوتر ، در حال طراحي اين ماشين بود، كماكان اعتقاد داشت براي داشتن هوشمندي شبيه به انسان ، كليد اصلي، منطق ( از نوع به كار رفته در كامپيوتر ) نيست، بلكه احتمالاً چيزي خواهد بود شبيه ترموديناميك!
به هرحال، كامپيوتر تا به حال به چنان درجه‌اي از پيشرفت رسيده و چنان سرمايه‌گذاري عظيمي برروي اين ماشين انجام شده است كه به فرض اين كه بهترين انتخاب نباشد هم ، حداقل سهل‌الوصول‌ترين و ارزان‌ترين و عمومي‌ترين انتخاب براي پياده‌سازي هوشمندي ست.

بنابراين ظاهراً به نظر مي‌رسد به جاي سرمايه‌گذاري براي ساخت ماشين‌هاي ديگر هوشمند ، مي‌توان از كامپيوترهاي موجود براي پياده‌سازي برنامه‌هاي هوشمند استفاده كرد و اگر چنين شود ، بايد گفت كه طبيعت هوشمندي ايجاد شده حداقل از لحاظ پياده‌سازي ، كاملاً با طبيعت هوشمندي انساني متناسب خواهد بود ، زيرا هوشمندي انساني ، نوعي هوشمندي بيولوژيك است كه با استفاده از مكانيسم‌هاي طبيعي ايجاد شده ، و نه استفاده از عناصر و مدارهاي منطقي . در برابر تمامي استدلالات فوق مي توان اين نكته را مورد تاُمل و پرسش قرار داد كه هوشمندي طبيعي تا بدان جايي كه ما سراغ داريم ، تنها برمحمل طبيعي و با استفاده از روش هاي طبيعت ايجاد شده است.
               
AI هاي متخصص
يک ماشين تنها در صورتي به عنوان يک AI شناخته مي شود که از يکسري قابليت هاي خاص برخودار باشد. يکي از اين قابليت ها داشتن شناخت از وجود خود است. اين بدان معناست که ماشين از وجود خود آگاه باشد. هر انسان به طور طبيعي از حضور و وجود خود آگاه است اما هنوز مدرکي دال بر sentient  بودن حيوانات در دست نيست.
اين نمونه از نرم افزارها براي انجام يکسري کارهاي تخصصي طراحي شده اند و به طبع از قابليت هاي بالايي نيز برخودار مي باشند. اينگونه برنامه ها معمولاً به يک بانک اطلاعاتي بسيار وسيع مجهز مي باشند که آنها را قادر به پاسخگويي به سوالات کاربران مي سازد. در حقيقت اين برنامه ها براي رشته هايي مانند پزشکي ، مهندسي و ... طراحي شده اند و وظيفه آنها ذخيره سازي اطلاعات مفيدي است که به خاطر سپردن آنها توسط انسان بسار دشوار مي باشد، اگرچه اينگونه برنامه ها از يک اشکال پايه اي رنج مي برند.

زماني که سوال مطرح شده توسط کاربر در محدوده اطاعات ذخيره شده در آنهاست هيچ مشکلي پيش نخواهد امد اما ضعف آنها هنگامي پديدار مي شود که سوال مطرح شده کمي خارج از حوزه اطلاعاتي آنها قرار گيرد که در اين صورت اينگونه برنامه ها به کلي از پاسخ گويي به سوال درمانده خواهند بود. اين ناتواني از آنجا ناشي مي شود که اين دسته از برنامه ها توانايي عموميت دادن (Generalization ) را ندارند.

          
برای دیدن ادامه متن ، ادامه مطلب را کلیک کنید ...

توجه: بايد توجه کنيد که همان‌طور که از نام نرم‌افزار Virtual PC پيداست، کامپيوترهاي مجازي ساخته شده توسط اين نرم‌افزار از نوع PC مي‌باشند و شما نمي‌توانيد يک کامپيوتر مجازي از نوع Apple Macintosh را با استفاده از نرم‌افزار Virtual PC بسازيد و اجرا کنيد.

نيازهاي سخت افزاري:
براي نصب و اجراي Virtual PC 2004 SP1 بايد سيستم شما داراي حداقل مشخصات زير باشد:
• پردازنده : Athlon، Duron، Celeron ، PentiumII ، PentiumIII يا Pentium4
سرعت پردازنده: (حداقل 400MHz (1GHz توصيه مي‌شود
• RAM: به سيستم عاملي که قرار است در کامپيوتر مجازي نصب شود بستگي دارد.
• فضاي مورد نياز هارد ديسک: به سيستم عاملي که قرار است در کامپيوتر مجازي نصب شود بستگي دارد.
• سيستم عامل : Windows XP/2000

نکته1: اگر سيستم شما اين حداقل‌ها را پشتيباني نمي‌کند (به خصوص در مورد سيستم عامل مثلاً ممکن است بخواهيد از ويندوز 98  استفاده کنيد) مي‌توانيد از نسخه‌هاي قديمي‌تري از اين نرم‌افزار که با سيستم شما همخواني کافي داشته باشد، استفاده کنيد.

نکته2: هر چند که مستنداتي که مايکروسافت راجع به اين نرم‌افزار منتشر کرده، سيستم عامل ويندوز Server 2003 را جزو سيستم عامل‌هاي پشتيباني شده قرار نداده است اما آزمايش‌‌هايي که روي اين نرم‌افزار، در محيط اين سيستم عامل انجام داديم نشان داد که اين نرم‌افزار به همان خوبي که در ويندوز  XP Pro کار مي‌کند در ويندوز Server 2003  هم کار مي‌کند.

تاريخچه:
Virtual PC در ابتدا توسط شرکت Connectix ساخته شد. اولين نسخه اين نرم‌افزار براي Macintish طراحي شده بود و در ژوئن سال 1997 ارائه شد. 4 سال بعد در ژوئن سال 2001 اولين نسخه Virtual PC براي سيستم عامل Windows (يعني همان نسخه 4.0) ارائه شد. چون با گذشت زمان مشخص شد که ساخت کامپيوتر‌هاي مجازي مورد توجه سازمان‌ها قرار گرفته است، مايکروسافت به موضوع علاقه‌مند گشت و در فوريه 2003 تصميم گرفت تا Virtual PC و يک محصول هنوز ارائه نشده به نام Virtual Server که در واقع مکملي براي Virtual PC مي‌باشد را از Connectix خريداري کند.و اين‌طور شد که Virtual PC به Microsoft Virtual PC تغيير نام داد.
در حال حاضر Virtual PC 2004 نسخه فعلي اين نرم‌افزار براي سيستم عامل ويندوز است. در 12 جولاي 2006 (21 تير 1385) مايکروسافت Virtual PC 2004 را رايگان کرد.
در حال حاضر مايکروسافت در حال کار بر روي Virtual PC 2007 براي ويندوز Vista است و از تاريخ 11 اکتبر 2006 (19 مهر 1385) هم اقدام به ارائه نسخه Beta اين نرم‌افزار کرده است.ضمناً مايکروسافت به طور رسمي اعلام کرده است که اين نرم‌افزار را در اوايل سال 2007 ارائه خواهد کرد و اين نسخه از نرم‌افزار نيز به طور رايگان عرضه شده و پشتيباني از ويندوز Vista در آن قرار داده خواهد شد.

آشنايي با چند اصطلاح :
• OS: مخفف عبارت Operating System به معني سيستم عامل مي‌باشد.

• Host OS: يا همان سيستم عامل ميزبان ، به سيستم عاملي گفته مي‌شود که نرم‌افزار Virtual PC را در آن نصب و اجرا مي‌کنيد.

• Guest OS:يا همان سيستم عامل مهمان به سيستم عاملي گفته مي‌شود که قرار است تا در Virtual Machine نصب شود.

• Virtual Machine: همان طور که گفته شد نرم‌افزار Virtual PC قادر است تا تعداد نامحدودي از کامپيوترهاي مجازي را توليد و راه ‌اندازي کند. به هر يک از اين کامپيوترهاي مجازي يک Virtual Machine گفته مي‌شود.

• Console: يک واحد کنترلي که کاربر از طريق آن با کامپيوتر ارتباط برقرار مي‌کند. Virtual PC Console در واقع واحد کنترل نرم‌افزار Virtual PC است که به ما اجازه مي‌دهد تا تمام اعمال کنترلي را بر روي Virtual Machineها انجام دهيم.

• Capture: اين کلمه در اصطلاح براي حالتي به کار مي‌رود که يک برنامه يا پردازش، کنترل يک وسيله ورودي را به دست مي‌گيرد. در اين حالت جريان داده‌هاي ورودي به آن نرم‌افزار خاص ارسال مي‌شود.

• Physical: اين کلمه، در اصطلاح براي قطعاتي که به طور فيزيکي به کامپيوتر شما متصل شده باشند به کار مي‌رود. اين کلمه به عنوان متضادي براي کلمه Virtual به معني مجازي استفاده مي‌شود؛ مثلاً وقتي مي‌گوييم Physical Memory منظورمان مقدار حافظه RAM مي‌باشد که در اسلات‌هاي مادربورد نصب شده‌است و وقتي مي‌گوييم Virtual Memory منظور آن مقدار حافظه‌اي است که ويندوز با استفاده از هارد ديسک براي جبران کمبود فضاي RAM شبيه سازي کرده است.

• NAT: سرنام عبارت Network Address Translation مي‌باشد و به فرايند تبديــــل IPهاي داخلي يک شبکه اينترانت به IP اينترنت و بالعکس گفته مي‌شود. اين روند سبب مي‌شود که بتوان تعداد زيادي از نشاني‌ها را بدون تمام کردن نشاني‌هاي IP اينترنت (که تعدادشان هم محدود است) در شبکه‌هاي خصوصي و اينترانت‌ها به کار برد.

Intranet:  به يک شبکه درون سازماني، اينترانت گفته مي‌شود.

ساخت يک کامپيوتر مجازي در Virtual PC 2004:
Virtual PC را از روي CD  ماهنامه نصب کنيد. در اولين اجرا (به طور دقيق‌تر تا زماني که هيچ Virtual Machine در Virtual PC Console وجود ندارد)، علاوه بر Virtual PC Console يک پنجره با عنوان New Virtual Machine Wizard به شما نشان داده خواهد شد که کمک مي‌کند تا ماشين مجازي خود را بسازيد. بر روي دکمه Next کليک کنيد تا صفحه‌اي مطابق شکل 1، نمايش داده شود. در اين صفحه 3 گزينه وجود دارد که در زير آن‌ها را بررسي خواهيم کرد.

•   Create a virtual …: براي ساخت يک Virtual Machine که تنظيمات آن را خودتان مرحله به مرحله انتخاب مي‌کنيد از اين گزينه استفاده کنيد.
•  Use default settings to create …: براي ساخت يک Virtual Machine که تنظيمات آن توسط نرم‌افزار Virtual PC انتخاب مي‌شود از اين گزينه استفاده کنيد.
•  Add an existing virtual …: براي اضافه کردن يک Virtual Machine که از قبل ساخته‌ شده است مي‌توانيد از اين گزينه استفاده کنيد.

برای دیدن ادامه متن ، ادامه مطلب را کلیک کنید ...

پليس ايالت اورگون آمريکا روز شنبه ( 24  بهمن ) مردی را به اتهام تشويق کاربران اينترنت به خودکشی گروهی دستگير کرده است.
پليس اورگون می گويد جرالد کراين برای اين منظور از "اتاق های گفتگوی" اينترنتی استفاده کرده است. حدود ۳۰ نفر در نقاط مختلف آمريکای شمالی ـ که بيشتر آنها زن هستند ـ داوطلب شرکت در طرح خودکشی گروهی پيشنهادی او در روز "والنتاين"، يا روز عشاق (دوشنبه 26 بهمن )، شده اند که پليس شماری از آنها را شناسايی کرد و سعی داشت ديگران را تا پيش از روز دوشنبه رديابی کند.

 آيا اينترنت خطرناک است؟
در چند سال اخير سوء استفاده از شبکه جهانی اينترنت مايه نگرانی روانپزشکان و جامعه شناسان در غرب شده است و برخی از آنها حتی بر اين باورند که ارتباطات اينترنتی به گرايش هايی مانند خودکشی گروهی دامن می زند.
در برابر برخی بر اين اعتقاد هستند که محکوم کردن شبکه جهانی اينترنت در اين زمينه واکنشی ساده انديشانه است و خودکشی و ديگر ناهنجاری های روانی و احساسی مسائلی پيچيده اند که برای تعيين تاثيرات اينترنت در تشديد آنها بايد تحقيقات بيشتری صورت بگيرد.

اما نگرانی در مورد برقراری ارتباط از طريق اينترنت به اين موارد افراطی محدود نمی شود. بسياری از والدين در سراسر جهان حتی اگر چاره ای برای جلوگيری از سايت های هرزه نمايی ( Pornography ) انديشيده باشند، از اين که فرزندان نوجوان و حتی خردسالشان ساعت های متمادی را در "اتاق های گپ و گفتگو"ی اينترنتی می گذرانند ناخشنود و حتی گاه آشفته هستند.
رضا کاظم زاده ( روانشناس) می گويد: "اگر اينترنت را به عنوان يک وسيله ارتباطی در نظر بگيريم، مانند هر وسيله ارتباطی ديگری که بشر به وجود آورده است به خودی خود امری مثبت است. از سوی ديگر اينترنت به دليل پيشرفت تکنولوژی اجتناب ناپذير است. به نظر من اينترنت يا هر وسيله ارتباطی ديگر در بدو ظهور پيش از آنکه به وجود آورنده مشکل اجتماعی باشد منعکس کننده و تشديدکننده مشکلاتی است که از قبل در جامعه وجود داشته است."

آقای کاظم زاده در ادامه می گويد: "تفاوت مهم ميان اينترنت با ديگر افزارهای ارتباطی اين است که فرد می تواند در حين برقراری ارتباط ناشناس باقی بماند. در گذشته و در شرايط عادی چنين امکانی وجود نداشت. پيش از ظهور اينترنت، معمولا برای برقراری ارتباط با جامعه ـ چه به طور مستقيم در زندگی روزمره و چه از طريق وسايل ارتباط جمعی مانند چاپ مقاله و کتاب ـ  هويت شما آشکار بود. اينترنت اولين وسيله ارتباطی است که نه تنها اختيار کامل را به فرد می دهد تا هويت خود را مخفی نگاه دارد، بلکه با افرادی ناشناس و برای مدتی طولانی ارتباط داشته باشد. مرز اين ارتباط از محله، شهر و کشور هم فراتر می رود."

به گفته اين روانشناس ساکن بلژيک : "در اولين مرحله از برقرار کردن ارتباط، شما مسئول رفتار و گفته های خود هستيد، اما اينترنت اين امکان را ايجاد می کند که شما حرف يا ارتباطی را برقرار کنيد و مسئوليتی هم متقبل نشويد. اين خود تغيير بزرگی است در نحوه برقراری ارتباط بشر با هم نوعش."
رضا کاظم زاده می گويد که در شرايط کنونی پرهيز از ارتباطات اينترنتی ممکن نيست: "اينترنت پديده ای است که بايد آن را شناخت. حسنی که اينترنت برای جوانان دارد اين است که آنها می توانند بدون در نظر گرفتن آداب و رسوم و قيودات فرهنگی و اجتماعی، با ديگران ارتباط برقرار کنند و خيلی سريع از اين موانع و سدها عبور کنند و بخشی از نيازهای روانی خود برای برقراری ارتباط با ديگران را برطرف کنند، که به نظر من به خودی خود امری مثبت است. اما زمانی جنبه منفی اين پديده بروز می کند که فرد، برقراری ارتباط از طريق اينترنت را با ارتباط واقعی يکی بداند. چون می تواند در فرد اين توهم را به وجود آورد که می تواند به هويت خود آنطور که دوست دارد و به شکل فعال شکل دهد. اينترنت به خودی خود به وجود آورنده مشکلات ارتباطی نيست، بلکه توجه افرادی را جلب می کند که مشکلات اجتماعی دارند اما برای آنها راه حلی پيدا نمی کنند. مثل اين می ماند که ما بگوييم داروهای افسردگی مولد اين بيماری هستند. پيش از ظهور داروهای ضد افسردگی، افسردگی وجود داشت، اما وسيله ای برای تسکين يا درمان آن وجود نداشت. گسترش ارتباطات اينترنتی در ميان جوانان ايران هم در واقع نشان دهنده بخشی از مشکلاتی است که آنها در جامعه با آن روبرو هستند."

آيا شما هم به اين مشکل فکر کرده ايد؟ نظر شما چيست؟
آيا برقراری ارتباط از طريق اينترنت را می پسنديد؟ آيا با اينترنت می توان رابطه ای سالم و طبيعی برقرار کرد؟ آيا اينترنت ابزاری مناسب برای رشد رفتار اجتماعی است؟

نکته: ويندوز اين کار را با چک کردن سايت در بازه‌هاي زماني مشخص براي مطلع شدن از تغيير يا عدم تغيير Webpage انجام مي‌دهد.